Archive for ივლისი, 2010



როგორც geoleft-მა ბრძანა კაპიტალიზმია დღეისათვის საქართველოში და ყველაფერი იყიდება, ყველაფერს უკეთდება რეკლამა. მათ შორის ადამიანებსაც. ანუ აქცენტი უნდა გაკეტდეს იმ კარგ თვისებებზე რომლებიც ადამიანს აქვს, ან არ აქვს და ძალით იჩენს. მოკლედ ადამიანი იწყებს თამაშს. ანუ იმ თვისებების წარმოჩენას, რომელიც აქვს, ან არ აქვს და უნდა რომ ქონდეს. ზოგს უნდა რომ “ჯალიან საკალელი” იყოს და თავის ემოციურობას, ბავშვურობას და რაღაც საზიზღრობებს უსმევს ხაზს. ამისთვის კი სხვადასხვა მეთოდი არსებობს, შეიძლება 3 წლის ნაწყენი ბავშვივით ტუჩები წინ გამობერო და ისეთი გამოთქმები მოიშველიო, როგორებიცაა: “აუ ჯალიან შაკალელია”, “აუ ლა ჩოდოა” და ასე შემდეგ, ასეთი კიდევ ბევრი არსებობს და ამას უფრო მეტად გოგოები მიმართავენ. ყველაფრის მიზეზი კი ყურადღების დეფიციტი, ან ყურადღების ცენტრში ყოფნის სურვილია. ზოგი პირიქით, ცინიკოსის ნიღაბს ირგებს, თითქოს ყველა ემოცია და განცდა მისთვის უცხო იყოს, და გონებამახვილური გამონათქვამებით თავისი ჭკუისა და ორიგინალურობის დემონსტრაციას ახდენს. Continue reading

Advertisements

მოკლედ პროპედევტიკის გამოცდას მოვრჩი და ამ კათედრისადმი ზიზღმა ჩემს ემოციებში პირველი ადგილი დაიკავა. ეს არის ყველაზე ***, ***** კათედრა მსოფლიოში. როდესაც ცოტა დავწყნარდი  პოსტის დაწერა მომინდა სამედიცინოზე… მომინდა მაგრამ სადაა რამე საწერი? ტვინის ყველა უჯრედი გადავქექე მაგრამ ვერაფერი ვიპოვე. მოკლედ გამოცდების პერიოდია სამედიცინოში და თსსუ-ზე ამაზე უკეტეს საწერს ვერაფერს ნახავ… გამოცდები შთაგონებების უშრეტი წყაროა ყველა სტუდენტისათვის და მათ შორის ჩემთვის.

გამოცდებისთვის ვემზადებით როგორ… ჯერ გულმოდგინედ ვიმარაგებთ ქსეროქსებს, იმ იმედით, რომ მთავარია გვქონდეს თორემ სწავლას ეშველება. შემდეგ იწყება ის დღეები, როცა დღეს არა და ხვალ იწყებ მეცადინეობას, თან ისეთს რომ შენს ცხოვრებაში ამის გარდა არაფერი იარსებებს. ამ დღეების რაოდენობა გამოცდის წინა დღეების რაოდენობასთან ერთად პირდაპირპროპორციულად იზრდება. შემდეგ იწყება მომზადების ფაზა. როდესაც ზიხარ წიგნის წინ და ფიქრობ ყველაფერზე სწავლის გარდა. ამ ფაზაში ეძებ რამეს რისი გაკეთებაც შენი აზრით გამოცდაზე უფრო მნიშვნელოვანია. მხოლოდ მეცადინეობის პერიოდში მათ სიაში შედის ბლოგებზე ბოდიალი, ჯგუფელებთან ერთად დალევა კინოების ყურება და ასე შემდეგ. Continue reading


ახლა როცა მე ამ პოსტს ვწერ,

შუაღამე იწვის დნება,

გამოცდისთვის მზადებაში

ტვინი უკვე ამიფეთქდა…

რითმში არ ჩაჯდა თორემ მომეტყნა ზედგამოჭრილია… ან სამედიცინო ენით გამინაყოფიერდა… მოკლედ მას შემდეგ რაც ჩემი ტვინი მიხვდა, რომ მის პერიოდულ გათიშვებს ყურადღებას აღარ ვაქცევდი, მცირეხნიანი და არააგრესიული პროტესტები მასიური საპროტესტო აქციით შეცვალა… Continue reading


განმარტოებით იჯდა… ყოველდღიურ ცხოვრებისგან დაღლილს და დამარცხებულს, მყუდრო ადგილი მოეძებნა და ხის ქვეშ მჯდომი ფიქრს ცდილობდა. არანაირი ფიქრი, ერთმანეთთან დაკავშირებული ორი აზრიც კი არ მოსდიოდა თავში. უბრალოდ იჯდა… იჯდა განმაროტებით. ბუნებას კი ჩუმს, თითქოს საუკუნო ძილს მიცემულს, არ აღელვებდა თავისი საცოდავი შვილის ბედი. ცდილობდა აზრები ერთმანეთისთვის გადაება, როგორმე დაეკავშირებინა, მაგრა ამაოდ. იჯდა და ელოდებოდა… მაგრამ თვითონაც არ იცოდა რას… პასუხებს? არა… პასუხებს აქამდეც ბევრი ელოდებოდა, ბევრი ეძებდა მაინც ვერ იპოვა, მაშ როტომ უნდა ეფიქრა, რომ ეს პასუხები სწორედმისთვის გახდებოდა ცნობილი… სიკვდილს? არა… სიკვდილს ვერ დაელოდები, როცა ელოდები არ მოვა… შენ უნდა გაეკიდო, დაიჭირო და მანამ არ გაუშვა სანამ ჯოჯოხეთში არ ჩაყვები.

ხეს გაყვითლებული, უსიცოცხლო ფოთოლი მოსწყდა, ნელნელა დაეშვა და უაზორდ მჯდარის ფეხებთან დაეცა… წამიერად გამოფხიზლდა, და ეს წამიერი გამოფხიზლება თითქოს ნიშანი იყო რაღაცის საწყისისა. გაახსენდა რომ შემოდგომა იყო… დრო როდესაც ბუნებაში ყველაფერი ასრულებს თავის ცხოვრებას და შემცვლელის მოლოდინში საუკუნო ძილისთვის ემზადება. იქნებ მისი დროც მოვიდა? და თუ ეგრეა სად უნდა წავიდეს… არავისთვის არაფერი უვნია, თავისთვის ცხოვრობდა, არა ცოცხლობდა უბრალოდ… ჯოჯოხეთს არ იმსახურებს, მაგრამ მისნაირები არც სამოთხეში ხვდებიან. მაშ რა უნდა ქნას, დარჩეს ცასა და მიწას შორის გამოკიდული? ან რატომ გაჩნდა საერთოდ, ან რა მიზანი ქონდა მის სიცოცხლეს… კითხვები ბევრი ჰქონდა… პასუხები კი არა… Continue reading

%d bloggers like this: